Beste Tintelfans,
Met onvoorstelbaar veel verdriet melden we jullie hierbij dat “ons Martine”, onze voorzitter, op vrijdag 15 mei overleden is.
Haar familie, en ook wij, gaan haar heel erg missen.
We zagen haar zó graag.
Daarom geven we haar hier de plaats die zij verdient, met het mooie, warme gedachtenisprentje en de brief die we namens Tintel voorlazen tijdens de uitvaartplechtigheid.
Martine,
Lang geleden, in het sleuteljaar 2000, stapte de wereld in een
nieuw millennium.
Tinteltoneel startte, na jaren met en voor kinderen te spelen, met
theater met volwassenen en jij, Martine, klopte aan onze deur. We
hadden flyers gebust in Oud-Turnhout, en zo kreeg jij weet van
onze nieuwe start.
Jij kende ons niet, wij kenden jou niet, maar we stapten samen in
een onbekend avontuur.
Snel hadden we door dat toneel jouw ding was. De erbarmelijke
omstandigheden waarin we dat eerste jaar repeteerden, de keuze
van het stuk, de aanpak van onze regisseur, de samenstelling van
onze acteursgroep waren evenzoveel redenen om er gelijk mee te
stoppen. De helft haakte af, maar dat was buiten jou gerekend.
Jij bleef. En wij ook.
Tintel werd belangrijk voor jou, en jij werd belangrijk voor
Tintel.
Sindsdien stond jij letterlijk iedere productie mee op de
planken.
En leerden wij, heel Tintel bedoel ik, elkaar steeds beter
kennen.
Jouw inzet was snel ruimer dan enkel spelen.
Je ging al vlug meezoeken naar gepaste stukken, naar
repetitieruimtes, regisseurs en medespelers. En werd zo, binnen
de kortste keren, een onmisbaar deel van Tintel.
Toen in 2010 Tintel door een zware crisis ging, werd jij, op onze
vraag, onze voorzitter, met een klein hartje, maar met ‘n
mega-inzet.
Vrijwel meteen ontpopte jij je, op jouw eigen bescheiden manier,
tot de spil, de motor van Tintel, van ons.
Boven op alle verantwoordelijkheden, taken, en nog veel meer,
die jij op je nam, en waarvan wij misschien niet altijd weet
hadden, had jij een unieke gave, een uitstraling, waardoor
iedereen zich goed kon voelen binnen Tintel. Of je nu
meespeelde, of mee opbouwde, of mee keuken-, toog- of
zaalhulp leverde.
Het kan niet àltijd even gemakkelijk geweest zijn om – waar nodig –
plooien glad te strijken, Martine, maar jij slaagde daar toch steeds in,
met respect voor iedereen.
En met jouw enthousiasme wist je elk van ons even enthousiast te
maken, zonder grote woorden, toeters of bellen.
Dat we met Tintel in januari 2025, na een voorstelling, te midden
van het publiek in ons eigen “Tintel Café”, de cultuurprijs van
Oud-Turnhout ‘24 mochten ontvangen, was jouw welverdiende
kers op de taart. Zonder jou als softly pushing power, hadden we
als Tintel dat punt nooit bereikt. Daar zijn wìj althans van overtuigd!
En je had nog ‘n leuke kwaliteit: we leerden jou ook en zéker
kennen als iemand die er gewoon altijd graag bij was. Wie steeds
na een voorstelling, een feestje bij de laatsten was (of zelfs eigenlijk
de allerlaatste) die naar huis gingen: Jij.
En dat had echt niet alleen te maken met de boel te kunnen
opruimen en afsluiten.
Je humor, je lach, je “allez, nog eentje! kom, zet er u nog efkes bij”,
en dat naar iedereen, zonder onderscheid, dat vergeten we nooit!
Dat Tintel een hechte vriendengroep is geworden, is écht in
belangrijke mate jouw verdienste.
Martine, we weten dat jouw bescheiden aard moeite hebben met al
deze woorden van lof en dank, maar zò en niet anders hebben we
jou mogen kennen, en zo gaan we jou ook ongelooflijk hard
missen,
Martine,
voor wie je was en wie je voor ons zult blijven,
dankjewel
